وبـنوش ( حسن ملائی شاعر )

البته منظور من ، متفکران و روان‌کاوانی است که مرگ، ترس از مرگ، آگاهی از فناپذیری و تأثیر اندیشهٔ مرگ بر رفتار انسان را جدی بررسی کرده‌اند، كه چند جریان اصلی داریم. بعضی مستقیماً روان‌کاو بوده‌اند و بعضی فیلسوف یا روان‌شناس‌اند.

روان‌کاوان و روان‌شناسان

1. زیگموند فروید (Sigmund Freud)
2. اتو رانک (Otto Rank)
3. ملانی کلاین (Melanie Klein)
4. ارنست بکر (Ernest Becker)
5. اروین د. یالوم (Irvin D. Yalom)

5. ---

فیلسوفان و متفکران اگزیستانسیال

6. مارتین هایدگر (Martin Heidegger)
   در هستی و زمان، مرگ صرفاً حادثه‌ای در پایان زندگی نیست؛ آگاهی از امکان مرگ، شیوهٔ بودن انسان را شکل می‌دهد.
7. سورن کی‌یرکگور (Søren Kierkegaard)
   در آثاری مانند بیماری به سوی مرگ، مرگ را با اضطراب، ناامیدی، خودبودن و نسبت انسان با خویشتن پیوند می‌دهد.
8. فریدریش نیچه (Friedrich Nietzsche)
   مرگ و فنا در قلب پرسش‌های او دربارهٔ زندگی، جاودانگی، بازگشت ابدی و آری‌گویی به زندگی قرار دارند.
9. آلبر کامو (Albert Camus)
   اگر زندگی فانی و فاقد معنای تضمین‌شده است، چرا باید زندگی کرد؟
10. ژان پل سارتر (Jean-Paul Sartre)
    مرگ، آزادی و امکان‌های انسان را در چارچوب اگزیستانسیالیسم بررسی می‌کند؛ به‌خصوص اینکه مرگ چگونه افق پروژه‌ها و آزادی انسان را محدود می‌کند.

روان‌شناسی تجربی مدرن

11. Sheldon Solomon، Jeff Greenberg و Tom Pyszczynski
    این سه نفر نظریهٔ Terror Management Theory (TMT) را توسعه دادند؛ یکی از مهم‌ترین شاخه‌های روان‌شناسی تجربی دربارهٔ اثر آگاهی از مرگ بر رفتار انسان. این جریان مستقیماً از ایده‌های ارنست بکر الهام گرفته است.

اگر بخواهم آنها را برای «اندیشهٔ مرگ در انسان» دسته‌بندی کنم: