وبـنوش ( حسن ملائی شاعر )

وقتي مرگ به ما نزديك مي شود ، وقتي حضورش را در كوچه ي زندگاني خود حس مي كنيم ( حالا يا به خاطر بيماري ناعلاج و يا به خاطر سن و سال ) ، آنگاه ديگر همه ي چيزها برايمان معناي ديگري مي دهد ، درست مانند يك كودك ، كه اولين بار يك گربه يا يگ ياكريم را مي بيند ، مانند كودك به آنها خيره مي شويم با اين تفاوت كه در كودك شوق و ذوقي براي ادامه و بيشتر ديدن است و در ما حسرت اينكه چرا در طول زندگي بي تفاوت از كنار اينها گذشتيم و حالا فرصت بيشتر ديدن هم نداريم .