وبـنوش ( حسن ملائی شاعر )

با توجه به اینکه خیلی از ما ، با کتاب حافظ شیرازی ، فقط و فقط فال می گیریم و اشعارش را نمی خوانیم ( و یا به درستی نمی خوانیم ) با پرس و جو از تعدادی از دوستان متوجه شدم اشکال کار در این است که نمی دانند درسترین شکل خواندن حافظ چگونه است و نمی دانند که کجا بایستی مکث کنند و کجا بایستی به گونه ای بخوانند که مصرع اول به مصرع دوم وصل شود ، و یا اعراب درست کلمات چگونه است و غیره و غیره . لذا تصمیم گرفتم غزل های حافظ را -  با رجوع به دکلمه ی آقایان : امیر نوری  ، علی گرمارودی و منوچهر انور - و با فرمت جدیدی - که به فرمت نوشتاری امروزی اشعار نو ، شبیه است - ، بنویسم و اعراب گذاری کنم . به امید اینکه بر تعداد خوانندگان درست و حقیقی حافظ ، روز به روز اضافه گشته و درک بیشتری از حافظ شیرازی و اشعارش ، حاصل شود .

بُرو ، به کارِ خود اِی واعِظ !

اين چه فريادست ؟!،

مرا فُتادْ دِلْ از رَه ،

تو را چه اُفتادَست؟!

ميانِ او ، که خدا آفريده است ، از هيچ

دقيقه‌ايست ، که هيچ آفريده ، نَگْشادَست

به کام ، تا نَرَساند مرا لبش ، چون نای

نصيحتِ همهْ عالم ، به گوش من ، بادَست

گدایِ کوی تو ، از هشت خُلدْ ، مُستغنيست

اسيرِ عشقِ تو ، از هر دو عالم آزادَست

اگر چه مستیِ عشقم ، خراب کرد ،

ولی ، اساسِ هستیِ من ، زآن خرابْ ، آبادَست

دلا ! منال ، ز بيداد وُ جورِ يار ،

که يار، تو را نصيب همين کرد وُ ، اين ، از آن دادَست

بُرو ، فَسانه مَخوان وُ فسون مَدم ، حافظ !

کز اين فسانه وُ افسون ،

مرا بَسی يادَست