وبـنوش ( حسن ملائی شاعر )

او با نگاهی به اطراف خودش در می یابد که در موقعیتی بس دشوار گرفتار شده است و سعی می کند به هر طرقی که می تواند خودش را از این ورطه نجات دهد اما تلاش او در میانه ی فیلم ، آنجا که او بیشتر با سکوی سیمانی شیب دار دیگری که در روبرویش است ، و رد خون نفر قبلی بر آن دیده می شود ، دچار یأس و اندوه می شود ، اما با باریدن باران سعی و کوشش خود را دوچندان می کند و زنجیر زینتی - گردن آویز - خود را از گردنش می کند و از آن برای جلوگیری از سقوط خودش استفاده می کند ، در پایان فیلم می بینیم که او نیز در سیاهچال سقوط کرده است .

فیلم نگاهی نیهیلیستی به زندگی انسان در این جهان - ورطه - دارد . جهانی پر آشوب و طوفانی که رهایی از گرفتاری ها و عذاب ها و در آخر رهایی از مرگ ، در آن نه تنها دشوار بلکه غیر ممکن است .

دنیایی که در آن زندگی می کنیم آثار رنج و عذاب رفتگان را در خود دارد و به ما نشان می دهد و ما در تمام طول زندگی با شکنجه ی روحی خود را روی طناب نازک مرگ و زندگی نگاه داشته ایم و معلق هستیم .