وبـنوش ( حسن ملائی شاعر )

نقد ژیل دلوز بر ایمانوئل کانت در کتاب «تفاوت و تکرار» یکی از بنیادی‌ترین نقاط گسست فلسفه ی دلوز از سنت فلسفه ی استعلایی است. این نقد صرفاً ردّ کانت نیست، بلکه بازسازی رادیکال مفهوم تفکر، تفاوت، و تجربه در برابر دستگاه کانتی است. در ادامه، مهم‌ترین محورهای این نقد را به‌صورت منظم شرح می‌دهم: ...

هایکویی از حسن ملائی شاعر

از کتاب آشیانه ی خالی - نشر حکمت کلمه

موجود در اپیلیکیشن طاقچه

این یک ترجمه‌ی نظیر به نظیر کلمات نیست و هدف من بازآفرینی

شعر و باز سرایی شعر محمود درویش برای نزدیک شدن به روح شعرش است .

تمام میوه های زمین
زنی شد که در من رویید
زنی که کلمه شد
با میلی شعله ور
سایه ام بر سایه اش ...

گذار از دیالکتیک تناقض به هستی‌شناسی تفاوت محض

دلوز چگونه و با چه استدلال‌هایی، دستگاه فلسفی هگل را به عنوان مانعی اصلی در راه اندیشیدنِ « تفاوت » به چالش می‌کشد؟

چارچوب نظری: دلوز در «تفاوت و تکرار» ۱۹۶۸ با اتکا به سنت‌های فلسفی آلترناتیو نیچه، کییرکهگور، برگسون و با طرح مفاهیمی چون «تفاوت محض»، «تکرار مولد» و «شدن»، نقدی رادیکال بر هسته‌ی متافیزیکی دیالکتیک هگلی وارد می‌کند. ...

به رابطه‌ ای فکر می‌ کنم که با هم زندگی‌اش کنیم

میان هزارتوی غم‌ها و شکست‌ها ،

کنار هم ،

در برابر مرگ و اندوه و ناشناخته‌ها …

هدف کتاب:

هدف اصلی دلوز در این اثر، ارائه یک چرخش پارادایمی در متافیزیک غرب است. او با نقد ریشه‌ای مفروضات بنیادین فلسفه از افلاطون تا هگل و کانت، در پی بنیان‌گذاری یک «هستی‌شناسی مثبتِ تفاوت» است؛ هستی‌شناسی‌ای که در آن، تفاوت به‌مثابه نیروی تولیدی اولیه و نه امری ثانوی یا منفی و تکرار به مثابه مولد تفاوت و نه بازتولید امر همان درک می‌شوند. این پروژه در عین حال یک رهایی‌بخشی اپیستمولوژیک برای اندیشه از قید «بازنمایی» و «اینهمانی» محسوب می‌شود.

.I want to flee towards a perpetual dawn with a swiftness and relentlessness

that leaves no room for remorse, regret, or repentance

می‌خواهم به سوی طلوعی بی‌پایان بگریزم با سرعت و بی‌رحمی‌ای

که هیچ جای پشیمانی، حسرت یا توبه باقی نگذارد.

جمله ی فوق از کتاب مدار رأس الجدی - نسخه ی PDF - ص 140

در نقد پست‌مدرنیستی، «نقد ایدئولوژی» یکی از بنیادی‌ترین ارکان است؛ زیرا پست‌مدرنیسم اساساً با هرگونه حقیقتِ واحد، روایتِ کلان و ایدئولوژیِ مسلط سرِ ستیز دارد. در ادامه ابتدا این رکن را به‌صورت جامع توضیح می‌دهم و سپس ۳ فیلم سینمایی و ۳ رمان را معرفی می‌کنم که به‌خوبی می‌توان آن‌ها را با این رویکرد نقد کرد. ...

• از مهم‌ترین آثار اولیه‌ی کیشلوفسکی

• مقدمه‌ای برای دغدغه‌های اخلاقی آثار بعدی او مثل Dekalog

• نمونه‌ی برجسته‌ای از سینمای تأمل‌گرا و اخلاق‌محور اروپای شرقی

• ...

روایت‌ها در نقد پست‌مدرن اغلب به‌صورت چندگانه، پراکنده و غیرزمانی تحلیل می‌شوند.

در نگاه پست‌مدرن، زمان دیگر یک خطِ مستقیم و پیش‌رونده نیست که از «آغاز» به «پایان» برسد و معنای اثر را تثبیت کند. روایت کلاسیک بر علیت، تداوم و پیشرفت تکیه دارد؛ اما نقد پست‌مدرن این فرض را فرو می‌ریزد و نشان می‌دهد که معنا نه از توالی رویدادها، بلکه از برخورد، گسست و هم‌زمانی لحظه‌ها ساخته می‌شود. ...

مرد/پسر زانو زده‌ای را نشان می‌دهد و اطراف او مردانِ روپوش‌پوش و اشیائی که پول/بلیت در خود دارند — دقیقاً همان تم‌های محوریِ ایشیدا را دارد: قربانی‌شدنِ فرد مقابلِ ساختارهای اقتصادی/پزشکی/اداری، و نمادگراییِ اشیا (لباس رسمی کارمندی / لباس هاس یکدست محاصره کنندگان / دست/پول/بلیت) برای نمایشِ تبدیلِ انسان به کالا یا جزئی از ماشین تولید/توزیع. قاب‌بندی و حالتِ صورتِ سوژه با آثار شناخته‌شدهٔ ایشیدا همخوان است. ...

.I have never envied anybody or anything. On the contrary, I have only felt pity for everybody and everything

هیچ‌وقت به کسی یا چیزی حسادت نکردم. برعکس، تنها چیزی که احساس کردم، ترحم به همه کس و همه‌چیز بود.

جمله ی فوق از کتاب مدار رأس الجدی - نسخه ی PDF - ص 6

این کتاب را می توانید از اپیلیکیشن طاقچه خریداری کنید .

روی کلمه ی طاقچه و یا روی عکس کیلیک کنید .

در نقد از دیدگاه پست‌مدرنیسم ، «تمرکز بر سطح و نشانه‌ها» یکی از مهم‌ترین ارکان فهم آثار ادبی و هنری است. توضیح اینکه مدرنیسم ، باورمند به یک "حقیقت" یا "معنای" عمیق و نهفته در زیر سطح آثار بود. هنرمند مدرنیست می‌کوشید از طریق فرم‌های پیچیده، نمادپردازی و جریان سیال ذهن، به این لایه‌های عمیق هستی‌شناختی یا روان‌شناختی دست یابد. اما پست‌مدرنیسم به این "عمق" باور ندارد. ...

تکرار به‌مثابۀ آفرینش تفاوت

تحلیل و بررسی شعر « در ساعت سگی که پارس می کرد» - سروده ی سعدی گل بیانی

این مقاله به تحلیل شعری با درونمایه ای در سه بند ِ ( ‌اپیزود ) «دیروز، امروز، فردا» می‌پردازد؛ شعری که در محور خود تکرار را از دل روزمرگی و رنج بیرون می‌کشد و در جمله‌ی کلیدی «همیشه می‌توان از تکرار هنر ساخت» متجلی می‌کند. با استناد به دیدگاه‌های فیلسوفانی چون کیرکگور ، نیچه، بلانشو، کامو، سنت ذن بودایی، پروست و به‌ویژه ژیل دلوز ، نشان داده می‌شود که تکرار در این شعر نه نشانه‌ای از ملال و انجماد، بلکه مکانیسمی برای آفرینش تفاوت و باززایی معنا است. ...